Happy Birthday to Yogi Ramsuratkumar योगिराम्सुरत्कुमाराय शुभं जन्मदिनम्

Happy Birthday to Yogi Ramsuratkumar

 

yogi with nivedita vivek devaki

Today (1-Dec-2015) is the 97th Jayathi day of Yogi Ramsuratkumar, Godchild, Tiruvannamalai. I feel blessed to be able to post my 100th posting in this blog on this day with excerpts from experiences with Yogi Ramsuratkumar along with its Sanskrit translation.

योगिराम्सुरत्कुमाराय शुभं जन्मदिनम् 

भिक्षुनाथ: योगी रामसुरतकुमार: 

[आङ्गिलभाषायाम् आर्.विवेकानन्देन तत्त्वदर्शन: नाम पत्रिकायां लिखितम्]

(1988-Oct-24) अष्टाशीतितमवर्षस्य अक्टोबर् मासस्य चतुर्विंशतितमे दिनाङ्के एकस्मिन् सोमवासरे योगिराम्सुरत्कुमारं द्रष्टुम् अन्यदेक: अवकाश: मया प्राप्त: | तस्मिन् दिने तिरुवण्णामलैक्षेत्रं गच्छन् सुब्रमण्यं नामक: कश्चन भक्त: मम पितरं मेलितुम् आगतवान् | झटिति तेन सह अहमपि तिरुवण्णामलैक्षेत्रं प्रस्थितवान् |  तस्यां रात्रौ एव दशोनसप्तवादने आवां योगिन: निवासं प्राप्तवन्तौ | तस्मिन् समये प्राय: तत्र विद्युछ्छेद: आसीत् | अत: सर्वत्र अन्धकार: आसीत् | यदा अहं द्वारताडनं कृतवान्, तदा योगी आगत्य द्वारम् उद्घाट्य आवाम् वेद्यस्य अन्त: आहूतवान् | योगी सर्वदा तस्य गृहस्य वेद्यामेव दर्शनं ददाति | आवां योगीं नतवन्तौ | मम पित्रा दत्तं पत्रं तस्मै योगिने अहम् समर्पितवान् | कुमारी मालिनी इति योगिन: भक्तासु अन्यतमा अस्ति | तस्या: जन्मदिनं तद्दिनमेव आसीत् | सा तस्मै योगिने उपहारं प्रेक्षितवति | अहं तदपि तस्मै समर्पितवान् | मम पितु: पत्रस्य विषयं जिज्ञासुः योगी, तस्य करदीपं मह्यं दत्वा, तेन प्रकाशेन पत्रं पठितुं माम् आज्ञापितवान् |

पत्रे मम पिता भगिनी निवेदिताया: जन्मदिनोत्सवाय योगिनः आशीर्वादम् प्रार्थितवान् आसीत् | (Sister Nivedita Academy)  भगिनी निवेदिता विहार: इति एकं स्थापनं मम पित्रा निर्मितम् अस्ति |  तस्य स्तापनस्य सदस्या: कुमारी परिमला च, कुर्मारी निवेदिता च, तयो: सङ्गे अन्ये कुमार्यः च सन्ति | ता: सदस्या: भगिनी निवेदिताया: जयन्तिदिनोत्सवस्य व्यवस्था कृतवन्त्य: आसीत् | उत्सवे प्राद्यापक: सी. वी. राधाकृष्ण: आसीर्वादवचनं वदेत् इति निश्चितवत्य: | तस्मिन् पत्रे मम पिता, सी. वी. आर्. महोदयस्य रोगशम विषये च, मालिन्या: जन्मदिनविषये च कथयित्वा योगिन: आशीर्वादं प्रार्थितवान् | पत्रपठनस्य अनन्तरं योगी उत्सवस्य निमन्त्रणपत्रमपि पठितुं माम् उक्तवान् | स: आशीर्वादं दत्वा उक्तवान् “निवेदितया: जयन्तिदिनोत्सवस्य सफलता अप्रतिमा भविष्यति” इति | स: प्राद्यापकाय सी. वी. आर्. महोदयाय आशीर्वादं दत्तवान् | स: कुमारीं मालिनीम् अपि आशीर्वादं कृत्वा “मालिन्यै शुभं जन्मदिनम् | सा चिरं जीविनी भवेत्” इति उक्तवान् |

Tattva Darsana – Nov 1988 Jan 1989 – Yogi Ramsuratkumar 70th Jayanthi Special Issue

The Master of Alms – R. Vivekanandan

On Monday, 24th October, 1988, I found another opportunity to meet the Yogi when a devotee, Sri Subramaniam, on his way to Tiruvannamalai, came to meet my father. I at once joined him. We reached the Yogi’s abode at 6.50 PM that day. When I knocked at his door, the Yogi came, opened it and asked us to come in. We prostrated before him and handed over a letter from my father and offering from kumari Malini, a devotee whose birthday it happened to be. The Yogi gave his torch to me and in the light of the torch, he wanted me to read the letter of my father.

Father had sought the Yogi’s blessings for Sister Nivedita Jayanti celebrations under the auspices of the Academy, organized by Kumaris Parimala, Nivedita and others in their group and to be presided over by Dr. C. V. Radhakrishnan. He had also mentioned about Dr. C.V.R’s recovery and about Malini’s birthday and sought the Yogi’s blessings to them. After I read out father’s letter, he wanted me to read the invitation also. Then the Yogi blessed saying, “The success of the Nivedita Jayanti celebrations will be an unparalleled one.” He blessed Dr. C.V.R. He also blessed Kumari Malani saying, “Happy birthday to Malini! May she live long!”

 

दिव्यनाथ: (योगी राम्सुरत्कुमार: ) – साधु रङ्गराज: (July 30th, 1988)

अल्पसमयानन्तरम्, स: योगी रामसुरतकुमार: तस्य नेत्रे उन्मीलितवान् | स: मम पञ्चादशवार्षिकपुत्रीं निवेदिताम् प्रति परिवृत्य, “अहम् एक: भिक्षुक: अस्मि | त्वं तत् जानासि किम्?” इति ताम् पृष्टवान् |

निवेदिता हसित्वा “अहम् न जानामि | भवानेव तादृशं वदति” इति उक्तवती |

“अहो | अहं भिक्षुक: अस्मि इति त्वं न विश्वसिषि किम् ?” इति स: अपृच्छत् |

“अहं भवति विश्वसिमि | परन्तु भवान् भिक्षुक: इति अहं न जानामि“ इति सा उत्तरं दत्तवती |

योगी प्रहसितवान्  | “अयं भिक्षुक: तु महान् योगी इति तव पिता लिखितवान् | तस्मात् कारणात् त्वं तस्मिन् वाक्ये विश्वसिषि | परन्तु यदा अयं भिक्षुक: वदति “अहं भिक्षुक:” इति, त्वं न विश्वसिषि” इति योगी अवदत् |

“भवान् स्वयमेव “अहम् भिक्षुक: अस्मि” इति वदति | अत: अहं भवति विश्वसिमि” इति सा अङ्गीकृतवति |

“अस्तु |  योगी इत्युक्ते क:?” इति स: अपृच्छत् |

निवेदिता भगवद्गीतायाम् उक्तं किंचन योगिन: लक्षणं अकथयत् | “य: सुखस्य दःखस्य च सम्मानस्य अपमानस्य च कारणेन न विचलति स: योगी” इति निवेदिता अवदत् |

“परन्तु एष: शिलाखण्ड: अपि तादृशमेव अस्ति | स: सुखस्य दःखस्य च कारणेन न विचलति | स: अपि योगी वा?” इति स: परिहासपूर्वेन पृष्टवान् |

“भवान् शिलाखण्ड: न ! मुद्गरेण शिलाखण्डं संताडयामि चेत् शिलाखण्ड: भग्न: भवति |

“अहो | मुद्गरेण मम पादम् ताडयसि चेत् तस्य भग्नम् अपि भविष्यति एव खलु?” इति भीत: इव योगी पृष्टवान् |

“न | भवान् शरीर: नास्ति | अत: भवत: पादस्य भन्जनं भविष्यति चेदपि भवान् न विचलिष्यति |”

“अस्तु |  अहं तादृश: योगी इति भवति कथं जानाति?”

“कस्मिंश्चित् दिने भवान् डाक्टर्-राधाकृष्णमहोदयम् प्रति उक्तवान् “यः यादृशरूपं चिन्तयति तस्मै तादृशरूपं अहम् दर्शयामि” इति  | अहं तु “भवान् महायोगी” इति चिन्तयामि |  अत: भवान् मह्यं महान्तं योगिं दृश्यते |”

तस्या: निर्भयं निष्कपटं उत्तरं श्रुत्वा योगी उच्चै: प्रहसितवान् |

केचन निमेषान्तरं, सः उक्तवान् “अयं भिक्षुक: 1952 वर्षे मृतवान् | भवति जानाति वा?” इति | (योगिन: गुरु: पप्पा रामदास: 1952 वर्षे योगिने राम नाम दीक्षां दत्तवान् आसीत्) | स: मां पश्यन् तदेव वचनं पुन: उक्तवान् | अहं झटिति प्रत्युक्तवान् “भवान् माम् अस्मिन् वर्षे अप्रीलमासे मारितवान्, महाराज” इति |

योगी उच्चै: विहसितवान् | स: उक्तवान् “रामदास: इमं भिक्षुकं मारितुं शक्तवान् | परन्तु अस्य भिक्षुकस्य कृते तु कमपि मारणाय शक्ति: नास्ति” इति | एकनिमेषमौनानन्तरं “अयं भिक्षुक: तु दीक्षां न ददाति एव | परंतु भवतः विषय: प्रकृष्ट: आसीत्” इति स: अवदत् |

सः सर्वेभ्य: भक्तेभ्य: आशीर्वदं दत्वा, मां, मम पुत्रं विवेकानन्दं, मम पुत्रीं निवेदितां च विहाय सर्वान् भक्तान् मन्दिरं गन्तुम् आज्ञापितवान् | स: किञ्चित् अधिकं समयं अस्माभि: सह यापितवान् | अनन्तरं स: तीव्रध्यानमग्न: अभवत् | अनन्तरं पुन: अस्मभ्यम् आशीर्वादं दत्तवान् | तस्य गृहद्वारे स्थित्वा अस्मान् प्रस्थापयितवान्  |

अहं तु सूर्यवत् प्रकाशमानं तस्य वदनं दृष्ट्वा, मनसि एव उच्चारणं कृतवान् – “तत्सवितुर्वरेण्यं, भर्गो देवस्य धीमहि,  धियो योन: प्रचोदयात्” अर्थात् “दिव्य सूर्यस्य उज्ज्वलं प्रकाशं वयं ध्यायाम: | स: अस्माकं मनांसि प्रकाशयेत्” |

The Divine Master – Sadhu Rangarajan

…After some time he opened his eyes and turned to Nivedita and told her, “I am a beggar, do you know that?”

Nivedita smiled and said: “I do not know. You say so.”

“You do not believe that I am a beggar!”

“I believe you. But I do not ‘know‘ that you are a beggar.”

The Yogi burst into laughter. “You believe because your father has written that thi sbeggar is a “Great Yogi”. But you don’t believe when this beggar says that he is a poor beggar!”

“I believe you, because you claim that you are a beggar.”

“What do you mean by a Yogi?”

Nivedita quoted from the Gita the characteristics of a Yogi. She said, “You are not affected by pleasure and pain, praise and condemnation…”

“But this stone here is also like that. It is not affect by pleasure and pain. Is it also a Yogi?”

“You are not a stone. The stone will break when it is hit with a hammer.”

“Will not my leg break if you hit me with a hammer?”

“No, You are not the body, and therefore you will not be affected even if your leg is broken.”

“How do you know that I am such a Yogi?”

“The other day you told Dr. Radhakrishnan that whosoever thought of you in whatsoever manner, you appeared to them like that. I think of you as a Great Yogi and therefore you appear to me as a Great Yogi.”

After pausing for some minutes, he said, “This beggar died in 1952. Do you know that?” He then looked at me and repeated that statement. I immediately remarked, “And you killed me in April 1988, Maharaj.”

The Yogi exploded into a loud laughter. “Ramdas was capable of killing this beggar. But this beggar has no strength to kill anybody.” The Yogi paused for a minute and added, “This beggar never gives initiation, but your case is an exceptional one.”

He blessed the devotees and asked all excepting me, Vivek and Nivedita to go to the temple. He spent a few more minutes with us and entered into intense meditation for some time. He then conferred his blessings on us again. Standing at the doorstep of his abode he saw us all off. I saw the glow of the Sun on his face and chanted:

“Tat savitur varenyam,

Bhargo devasya dheemahi,

Dhiyoyona prachodayaat!”

– “We meditate on that excellent light of the Divine Sun; may he illuminate our minds!”

References:

Advertisements